W celu zapewnienia poprawnego działania, a także w celach statystycznych, serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na przechowywanie cookies na Twoim komputerze. Zasady dotyczące obsługi cookies można w dowolnej chwili zmienić w ustawieniach przeglądarki. [rozumiem. zamknij okno] x
 
Jesteś tutaj » Home »
Anieli, Feliksa, Kamili, 31 maja 2020

Wieża kuzyna sławnego Kleista

2020-05-03 18:08:43, Autor: Alfred Siatecki | Kategorie: Miasto,

W Słubicach na wzgórzu za ośrodkiem sportu ma znowu stanąć wieża Kleista. Z dwoma tarasami widokowymi, ale będzie niższa od przedwojennej. Czy zdobędzie taką samą popularność jak wieża zbudowana w latach 1891-1892, przekonamy się w 2021 r. Wtedy, kiedy stała tamta wieża, wzgórze nazywało się Judenberge. Na dolnej kondygnacji była restauracja. Wieża została wysadzona w 1945 r.

Patronem wieży był/będzie Ewald Christian von Kleist, szlachcic pomorski, młodszy kuzyn najsławniejszego frankfurtczyka Heinricha von Kleista, ku pamięci którego są organizowane między innymi Dni Kleista. Ewald von Kleist urodził się w 1715 r. w Zeblin (Cybulino koło Koszalina). Ukończył studia na uniwersytecie w Królewcu. Był porucznikiem regimentu księcia Heinricha, potem kapitanem sztabowym i majorem, dyrektorem szpitala polowego w Lipsku. Podczas służby w Poczdamie związał się ze szkołą poetycką kanonika Christiana Ludwiga Gleima. Był pierwowzorem bohatera pierwszej niemieckiej tragedii narodowej „Minna von Barnhelm” Gottholda Lessinga. Do historii przeszedł jako bohater bitwy pod Kunowicami.

Opowieść o Ewaldzie von Kleiście trzeba rozpocząć od 1758 r. 5 sierpnia tego roku Rosjanie weszli do Gorzowa, 13 sierpnia dotarli do przedmieść Kostrzyna. Miasto spalili doszczętnie, jednak twierdzy nie zdobyli. 25 sierpnia nieopodal wsi Sarbinowo rozpoczęła się jedna z najkrwawszych bitew, w historii Europy zapisana jako nierozstrzygnięta. W kolejnych bitwach wojska pruskie dostawały tęgie lanie. Choćby pod Kijami koło Sulechowa. 23 lipca Rosjanie zajęli Krosno, sześć dni później Gubin. Tu połączyli się z armią austriacką Laudena. I wtedy Fryderyk II Wielki pojął, że przegrana po przegranej bitwie może oznaczać koniec niezwyciężonych Prus. Z Kostrzyna, gdzie był z wojskiem, wyruszył na południe. 12 sierpnia dotarł w okolice Frankfurtu. Tam na przedpolach wsi Kunowice spotkały się dwie potęgi. Po stronie pruskiej było 48 tysięcy doborowych żołnierzy. Rosjanie i Austriacy dysponowali 70-tysięczną armią. W bitwie pod Kunowicami brał udział Ewald von Kleist najpierw jako dowódca szpitala wojskowego, potem jako żołnierz. Ciężko ranny leżał pośród zabitych całą noc. Odnaleźli go przy życiu Kozacy plądrujący pole bitwy. Gdy stwierdzili, że jest oficerem, zawieźli go do szpitala we Frankfurcie. Tam zmarł.

To, co się działo później w Prusach, do dziś budzi ciekawość. Fryderyk II zaraz po bitwie w liście do swego ministra von Podewilla napisał: „Z armii liczącej 48 tysięcy mam w chwili, gdy piszę nie więcej jak trzy tysiące koło siebie, nie jestem już panem mojej armii. To jest wielka klęska i nie chcę jej przeżyć. Następstwa tej bitwy będą gorsze niż sama bitwa. Nie mam już żadnych źródeł pomocy i aby prawdę powiedzieć, uważam wszystko za stracone. Nie chcę przeżyć unicestwienia kraju”.

Zamiast ścigać rozbitą armię pruską, zwycięzcy pozwolili na jej koncentrację. 15 sierpnia Fryderyk Wielki pokonał przeciwników. W historii to wydarzenie określono jako cud domu brandenburskiego.

W 1762 r. po niespodziewanej śmierci carycy Elżbiety, która nienawidziła Fryderyka, Piotr Ulryk został carem Rosji, a ten wręcz ubóstwiał władcę Prus. Ledwie objął tron petersburski, natychmiast nakazał rozpocząć rozmowy pokojowe. I, paradoksalnie, mimo przegranej, warunki dyktował król Prus. Piotr III wycofał wojsko rosyjskie z Prus i zrzekł się praw do zajętych ziem. Jednak pokój nie trwał długo. Na życie Piotra III zorganizowała zamach jego żona, która przeszła do historii jako caryca Katarzyna II Wielka.

Wyszukaj w blogu: