W celu zapewnienia poprawnego działania, a także w celach statystycznych, serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na przechowywanie cookies na Twoim komputerze. Zasady dotyczące obsługi cookies można w dowolnej chwili zmienić w ustawieniach przeglądarki. [rozumiem. zamknij okno] x

 
Jesteś tutaj » Home » Leśnym tropem »
Adeli, Felicyty, Klemensa , 23 listopada 2020

Gorzowskie Towarzystwo Łowieckie

2020-10-27

27. października 1945 r., czyli 75 lat temu odbyło się  zebranie założycielskie Gorzowskiego Towarzystwa Łowieckiego. W  zebraniu udział wzięło 34 osoby. Przewodniczył mu starosta Florian Kroenke (1909-2004), a na czele towarzystwa stanął Włodzimierz Korsak (1886-1973), znany w Polsce myśliwy.

medium_news_header_28901.jpg Fot. Archiwum Pomnik Włodzimierza Korsaka w Parku Górczyńskim, który powstał dzięki staraniom gorzowskich myśliwych i przyjaciół lasu

I wiceprezesem został inż. Czesław Wyrzykowski (1898-1965) z DLP, II wiceprezesem – niejaki Błaszczak, kierownik, skądinąd nieznany, sekretarzem –Edward Pilarski (1913-2002), zastępcą – Henryk Majewski, kierownik Oddziału Urzędu Zatrudnienia, a skarbnikiem – komisarz ziemski Jan Naborowski (1886-1959), do zarządu weszli też mjr Jan Konopka (1900-1983), komendant wojenny miasta i naczelnik Ignacy Wołyński (1896-1985), pierwszy kierownik Rejonu Kontroli Skarbowej na powiat Gorzów; towarzystwo istniało do 1952, kiedy z mocy nowej ustawy stało się jednym z kół PZŁ.

Włodzimierz Korsak urodził się l sierpnia 1886 roku w Anińsku, w ówczesnej guberni! witebskiej (Białoruś) w rodzinie ziemiańskiej, której korzenie szlacheckie -zarówno ze strony matki, Emilii z domu Sołtan, jak i ojca Bronisława z bobynickich Korsaków - sięgają XV w. Początkowo naukę pobierał od guwernerów w domu, następ­nie kształcił się w Gimnazjum im. Mikołaja l w Rydze, a później na Akademii Rolniczej w Taborze (Czechy). W okresie studiów intensywnie zwiedzał kraje Europy Zachodniej. Po ich ukończeniu zarządzał majątkiem rodzinnym. W 1916 r. podjął szereg wypraw myśliwsko-przyrodniczych do Azji. Po zakończeniu l wojny światowej i konfiskacie dóbr w Anińsku przez władze radzieckie, osiadł w Warszawie, gdzie pracował jako rachmistrz w banku, kartograf i tłumacz w Wojskowym Instytucie Geograficznym. W latach 1923-25 pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych jako główny łowczy Rze­czypospolitej. Następnie doglądał dóbr Jarosława Potockiego na Polesiu, a od 1929 r. aż do wybuchu II wojny światowej był łowczym na Wileńszczyźnie. Po wojnie osiadł w Gorzowie, gdzie do chwili przejścia na emeryturę w 1949 r. również pracował jako łowczy.

Debiutował opowiadaniami, które w latach 1904-1907 drukowane były na łamach „Łowca Polskiego". W 1922 roku wydał swą pierwszą książkę „Rok myśliwego", która stała się popularnym podręcznikiem myślistwa. W okresie międzywojennym ukaza­ło się jeszcze 10 jego książek o tematyce przyrodniczej i myśliwskiej, w tym „Na tro­pach przyrody", która stała się lekturą szkolną. W 1929 r. został członkiem Związku Literatów Polskich. Po wojnie wznowień doczekały się „Leśne ogniska", „Ku indyjskiej rubieży" i „Na tropach przyrody". Ostatnią jego książką była „Las mi powiedział", która ukazała się w 1969 r. Wiele prac pozostało w maszynopisach.

Książki swe sam ilustrował, początkowo tylko rysunkami, później także zdjęciami. Wystawy swych rysunków i akwareli miał m.in. w Wilnie, warszawskiej „Zachęcie", Poznaniu, Lwowie.

Był też prekursorem ochrony przyrody w Polsce - w 1936 roku proponował utwo­rzenie pierwszego parku narodowego w okolicy Wilna, w Gorzowie był założycielem i przez kilka lat przewodniczącym Oddziału LOP. Odznaczony został najwyższym odzna­czeniem myśliwskim „Złom", a także Złotym Krzyżem Zasługi i krzyżem „Polonia Resti-tuta".

Zmarł 23 września 1973 roku w Krakowie, w 1983 r. jego zwłoki - zgodnie z ostat­nią wolą - przeniesione zostały do Gorzowa.

red.